Ruud, 24 februari 2009
Australië , Melbourne

Februari: Tassie, AFL, stage, hutspot

Hallo!

Dit is mijn laatste bericht vanuit Australie! Zondagmiddag vlieg ik weg van dit prachtige land en de mooie tijd die ik hier heb gehad, om maandagochtend vroeg in Nederland aan te komen. Ik heb veel zin om terug te gaan maar ga nog erg genieten van mijn laatste dagen in waarin ik Canberra en Sydney ga bezoeken om nog wat hoogtepunten af te vinken. Zeker weet ik wel dat ik over een aantal jaar nog een terug wil omdat er nog zoveel te zien is hier!

Het weekend na mijn vorige verslag ben ik naar Tasmanie geweest. Op de zaterdag dat ik in de betrekkelijke koelte van Hobart vertoefde (25 graden), was het in Melbourne de warmste dag sinds het begin van de metingen eind 19e eeuw, 46.6 graden. Naast dat dit al nauwelijks uit te houden is, waren vooral de hevige wind in combinatie met de hitte desastreus. Een gebied ten grootte van de provincie Noord-Brabant is, zoals jullie allemaal wel gehoord hebben, verwoest. Meer dan 200 mensen overleden, duizenden huizen verwoest en onherstelbare schade aangericht aan de natuur. Het heeft nog al wat impact gemaakt op de mensen hier; zeker omdat het relatief heel dichtbij was. De voorsteden van Melbourne (40/50 km van waar ik woon) brandden en branden opnieuw. Het brandt elk jaar wel een beetje, maar dit waren en zijn de grootste ooit. Mensen dachten er nu wel op bedacht te zijn en de noodzakelijke maatregelen te hebben getroffen; maar eens te meer blijkt maar eens hoe klein wij als mensen eigenlijk zijn. Toch heeft het ook positieve kanten omdat er massaal hulpacties op gang komen en het voor de gemiddelde Melburnian wel eens goed is anderen te helpen.

Tot zover de slechte berichten; hoe tegenstrijdig ook, terwijl Victoria brandde genoot ik van de natuur van Tasmanie. De eerste dag heb ik rondgekeken in een van de authentieke steden in Australie, Hobart. Verder niet heel veel te beleven, maar de haven met vele verschillende boten vanwege een festival was een mooie bezienswaardigheid. De dag erna heb ik de bus gepakt naar een berg vlakbij, Mount Wellington. Er bestond een mogelijkheid een bus te nemen naar de top maar ik dacht er wel op te kunnen lopen. Nou, dat lukte ook wel, en 2,5 uur verder stond ik op de top. Prachtige uitzichten en steeds wisselende landschappen, net zoals tijdens de afdaling die ik met Australiër Mark maakte - we verbaasden ons na elke bocht weer over de uitzichten en landschappen.
Maandag had ik een tour geboekt naar Port Arthur. Omdat het een staat-feestdag was, hadden we maar 4 deelnemers en dus veel inspraak en persoonlijk contact met de gids, altijd handig. Met verschillende stops reden we naar Port Arthur, een voormalige gevangenis waar de Engelsen en Ieren hun gevangen heen stuurden. In de 19e eeuw waren de Britse eilanden namelijk nogal overbevolkt en was voedsel schaars. Gevangen werden daarom niet onderhouden maar op een schip gezet voor een reis van een maand of 2 onder erbarmelijke omstandigheden. Eenmaal in Tasmanie mochten ze gebouwen bouwen of wegen aanleggen. Echter, zo slecht hadden ze niet, want als ze werden vrijgelaten konden ze zich vestigen op Tasmanie en genieten van de natuur en een boerderij beginnen. Voedselmogelijkheden genoeg, in tegenstelling tot thuis. Veel Tasmaniers stammen dan ook af van voormalige gevangen, net zoals een deel van de Aussies op het mainland. Onderweg onder andere nog gestopt bij grotten, kliffen, stranden en het monument op de plaats van onze Nederlandse Abel Tasman voet aan wal zetten ergens in de 17e eeuw. Helaas toonden we toen geen interesse in Tasmanie en Australie, anders hadden ze nu misschien wel allemaal Nederlands gesproken in plaats van Engels.

Teruggekomen in Melbourne werkte ik hard verder aan mijn onderzoek en maakte een presentatie die ik op 20 februari presenteerde. Mijn begeleiders en ikzelf waren en zijn erg tevreden over wat ik allemaal gedaan heb en wat we hebben gevonden. Mogelijk gaan we het wel insturen voor publicatie in een wetenschappelijk tijdschrift of presenteren op een conferentie. Leuke berichten, al heb ik er zelf niet heel veel aan en zie ik mijn toekomst niet liggen in de wetenschap.

Tussendoor kookte ik nog 12 februari voor mijn internationale christelijke studentengroep, Cross Cultures. Ik had aangeboden om Nederlands te koken, en aldus geschiedde. Met vier helpers schilden we 12 kilo aardappels, 5 kilo wortels en 2,5 kilo uien en maakte grote pannen met hutspot. Gelukkig was het die dag niet al te warm, en ondanks dat het nogal verschilt van wat ze normaal eten, vonden ook de aanwezige Aziaten het erg lekker.

Vrijdag en zaterdag heb ik mijn sporthart nog even laten opleven door eerst een AFL (Australian Football League) wedstrijd te bezoeken met 2 Dutchies. Dit is een erg vreemde mix van rugby, american football en handbal - maar wel erg vermakelijk en chaotisch. 2 teams van 18 spelers en 9 scheidsrechters rennen heen en weer over een ovalen veld nauwelijks groter dan een voetbalveld. De bal mag alleen geschopt, of met de hand geslagen worden naar medespelers om uiteindelijk tussen de doelpalen te belanden. Daarvan zijn er 4 naast elkaar aan elke kant - tussen de 2 middelste door levert 6 punten op, tussen de buitenste palen door slechts 1. Schiet je echter van meer dan 50 meter de bal door de palen, krijg je 9 punten. Heel bijzonder en allemaal en zo zijn er nog heel wat regels. In Melbourne is deze sport ongekend populair en in de AFL 'Eredivisie' komen dan ook 9 van de 16 teams uit Melbourne - hevige competitie tussen de suburbs dus en eigenlijk altijd volle stadions.
Het hoogtepunt van het seizoen is de Grand Final in september. Dan verzamelen zich 100.000 mensen in de MCG, waar ik zaterdags me heb laten rondleiden. Ik was er al eerder geweest voor een cricketwedstrijd, maar het was nice meer te zien en het blijft indrukwekkend groot (8e stadion in de wereld). Ook de 'members' van de Melbourne Cricket Club zijn er verhaal waard. Lidmaatschap kost 400 euro, en dan 300 per jaar maar daarvoor mag je naar alle AFL en cricket-wedstrijden en dat zijn er nogal wat. Dat is het wel waard dus en er zijn dan op het moment ook 110.000 mensen lid. Gelukkig komen die niet allemaal tegelijk meestal, maar een kwart van de stoeltjes is gereserveerd voor de members. Daarnaast is er nog een wachtlijst van 16 jaar, waarop nog eens 135.000 mensen staan. Melbourne bedient zich met enig recht van de titel 'sports capital of the world'!

Ik ga afsluiten, over een uur moet ik op weg naar het vliegveld om 1,5 te vliegen naar hoofdstad Canberra, lucky me!

Tot ziens in Nederland!

Groetjes, Ruud

ps. picasaweb.google.com/ruudknieriem voor meer fotomateriaal

Ruud in Australië bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl